سیلام !  

موضوع انشاء: فصل بهار را توصیف کنید.

فصل باهار فصل خیلی خوبی است چند سال است که من نمیدانم هر وخت عید میشود باهار می آید یا هر وخت باهار می آید

عیدمیشود!!

وختی هم که از بابام می پرسم می گوید بچه این فوضولیا به تو نیومده برو درست را بخون که بارا خودت یه آدمی بشی "

من نمیدانم مگر آنهایی که درس نخوانده اند آدم نیستند؟؟ یعنی آدم اول میشود بعد درس میخواند با اول باید درس بخواند تا آدم شود؟؟!!!

اما من فکر میکنم که آدم اول باید درس بخواند تا بعد شاید آدم بشودچون اگر همین جوری آدم, آدم  میشد پس دیگر فایده درس خواندن چه بود؟ خلاصه من امسال هم نفهمیدم که اول عید شد یا اول باهار آمد.

ولی خب  فصل باهار  علاوه بر میوه های خوب خوب ,آجیل و شیرینی هم دارد البته خانهء ما زیاد ندارد اما خانهء عمو علی اینا خیلی دارد . فکر کنم آنجا بیشتر باهار می آید . در عید ما عیدی هم میگیریم و با آن تا 13 بدر  صفا میکنیم و قوسول میدهیم اما من بعدش باید عیدیهایم را به بابا بدهم که حقوقش را هنوز نگرفته البته بابا میگوید که من عیدیت را بعدا بهت میدم ولی یادش میرود البته من فکر میکنم بابام میخواهد برای من یک 206آلبالویی  بگیرد  و دارد قسط هایش را میدهد و یک روزی میگوید بیا بچه اینم سوویچ ماشینت.

در باهار 2هفته ای مدرسه ها تعطیل است و بچه ها خوشحالند و بشکن میزنند,  مخصوصا امسال که دیگه از پیک بهاری هم خبری

 نبود و ما تو اونجامون عروسی بوود!!

 راستی در باهار 13بدر هم هست اما نمیدانم چرا در ماههای دیگر نیست؟! 13بدر روزی است که ما به دامن طبیعت میرویم و آنرا به گُه میکشیم و روی پوست درختان مینویسیم:

 **** " این یادگار من است هر کس بخواند خر است."

فقط یک چیزش بد است و آنهم کمبود دستشویی هایش است و به قول بابام نمیدانم چرا این مسئولین جاکش یه فکری به حال آن نمیکنند. من نمیدانم جاکش یعنی چه ولی فکر کنم یه چیز تو مایه های زحمتکش باشد.

خلاصه بهار  خیلی خوب و خوشکل است و من دوستش دارم و خدا کند او هم من را دوست داشته باشد.

این بود انشای من در مورد فصل باهار.

پاورقی

-------------------------------

**** هشدارررررررر  این قسمت رو نخونید!!!

کلاغ خودش را دوست نداشت و بودنش را. کلاغ از کائنات گله داشت. کلاغ فکر می‌کرد در دایره قسمت، نازیبایی‌ها فقط سهم اوست و نظام احسن، عبارتی است که هرگز او را شامل نمی‌شود

کلاغ غمگینانه گفت: کاش خداوند این لکه سیاه را از هستی می‌زدود و بال‌هایش را می‌بست تا دیگر آواز نخواند.

خدا گفت: صدایت ترنمی است که هر گوشی آن‌را بلد نیست. فرشته‌ها با صدای تو به وجد می‌آیند. سیاه کوچکم، بخوان. فرشته‌ها منتظرند؛ و کلاغ هیچ نگفت.

خدا گفت: بخوان، برای من بخوان. این منم که دوستت دارم، سیاهیت را و خواندنت را. کلاغ خواند، این بار عاشقانه‌ترین آوازش را خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد.

--------------------------------------------------------------------------------

منبع: فک کنم www.b-team.blogfa.com